EDD



więcej

Konkursy



więcej

Szlaki



więcej

Galerie



więcej
 

Wystawa fotografii Chrzcielnice województwa opolskiego 14.03-30.04.2016

wystawa chrzcielnice01Polecamy obejrzenie wystawy fotografii Justyny Łabuś Chrzcielnice województwa opolskiego, zorganizowanej w Miejskiej Bibliotece Publicznej w Kędzierzynie-Koźlu. Niniejsza ekspozycja powstała w ramach Kędzierzyńsko-Kozielskich Obchodów 1050. Rocznicy Chrztu Polski. Autorka wystawy Justyna Łabuś we wstępie do wystawy pisze, że „prezentuje [ona] chrzcielnice wybrane spośród około 200 zabytków tego typu zachowanych na terenie województwa opolskiego, najczęściej in situ, w kościołach parafialnych i filialnych, a także w katedrze.

Większość z nich została objęta ochroną poprzez wpis do rejestru zabytków ruchomych. Reprezentują różne style i typy. Oprócz wspomnianych już chrzcielnic romańskich, można zobaczyć przykłady gotyku, baroku i rokoka. Szczególnie licznie reprezentowany jest na tych terenach barok, zwłaszcza w jego późnej formie, przypadającej na 2. połowę XVIII wieku. Ciekawie prezentują się także obiekty XIX-wieczne, dając przykłady różnorodnych form eklektycznych i neostylowych. Chronologicznie wystawę zamykają chrzcielnice powstałe już w XX wieku”.

Więcej

Pokój

Świątynia MatyldyPokój, park, założenie parkowo - pałacowe powstało miejscu leśnej osady należącej początkowo do rodziny Piastów Opolskich, od XVI w. do rodziny von Redern, na terenie bagienno - nizinnym z lekkim wzniesieniem zwanym Winną Górą.

Inicjatorem budowy rezydencji pałacowo - parkowej był syn księcia oleśnickiego Christiana von Wuertenberga, Karol Christian Erdman, on też zmienił nazwę miejscowości na niemiecką - Carlsruhe. W 1748 r. powstał zwierzyniec, a następnie pałacyk myśliwski na skrzyżowaniu ośmiu alei rozchodzących się promieniście pośród malowniczych lasów; pałacyk ten spłonął już w 1751 r.

Z czasem książe Erdman wznosi nowy budynek pałacu, pomieszczenia dla służby, zakłada folwark, a także francuski ogród barokowy. W tym to ogrodzie wybudowano stawy noszące imiona kobiet występujących w rodzinie, a tuż przy wejściu stanęły dwie, kamienne rzeźby. Na początku II poł. XVIII w. przy jednym ze stawów, stawie Wilhelminy, zlokalizowanym w pobliżu Winnej Góry wzniesiono pałacyk szwedzki, a na stawie Zofii usypano wyspę na której posadowiono pałacyk księżnej z widokiem na okoliczne wzniesienie. Posiadłość stopniowo się rozwijała i z czasem sięga do położonych 2 km od Pokoju wzgórz.

W 1780 r. na jednym z tychże wzgórz wybudowano pałac o wytwornej dekoracji architektonicznej i bogatym wyposażeniu wnętrz.  Rzeżba stojąca w ParkuPark otoczono płotem, zaprojektowano kręte ścieżki, aleje pośród których znalazły się świątynia pogańska, japoński domek, elizjum jako pomnik wojny siedmioletniej, świątynia Apollona, a także domek pustelnika ze specjalną księga dla wizytujących park gości; w tym to czasie, zgodnie zresztą z trendami światowymi, park zatracił swój francuski styl na rzecz bardziej zbliżonego do natury stylu angielskiego.

Po śmierci księcia Christiana Erdmana założenie parkowe dziedziczą i ubogacają kolejni spadkobiercy rodu Erdmanów. Z końcem XVIII w. powstał stały teatr oraz przebudowano cieplarnię na kościół katolicki, w I ćwierćwieczu XIX w. zbudowano pałac letni przekształcony z czasem w salę koncertową itd. W 1903 r. umarł ostatni z potomków księcia Christiana i całe założenie pałacowo - parkowe przeszło na własność króla pruskiego, w 1946 r. pałacyk został spalony i rozebrany, jego losy podzielił również pałacyk usytuowany na Winnej Górze. Obecnie park jest zaniedbany, zaś drzewostan jest w posiadaniu Lasów Państwowych.

Olesno

Olesno, kościół odpustowy p.w. św. Anny, orientowany, drewniany, konstrukcji zrębowej, pierwotnie kaplica ufundowana w 1444 r., na jej miejscu zbudowano obecny kościół w 1518 r., charakterystyczna centralna, gwiaździsta część została dobudowana od strony południowej w latach 1668-70, zakrystia w 1707 r. Widok ogólny Widok ogólny

Góra Św. Anny

Zespół klasztornyGóra Św. Anny to najwyższe wzniesienie Masywu Chełmskiego w obszarze Wyżyny Śląskiej. Na jej szczycie umieszczony jest pątniczy kompleks kościelno-franciszkański, składający się z kościoła św. Anny Samotrzeciej, klasztoru franciszkanów, przy których od zachody i północy znajduje się dziedziniec arkadowy, tzw. Rajski Plac.

W skład kalwarii wchodzi też zespół kaplic przydrożnych położonych na stokach góry przy "Drodze Męki Pańskiej" i "Dróżkach Matki Boskiej". Jest to najpiękniejszy przykład komponowanego krajobrazu kulturowo-przyrodniczego w województwie opolskim.

Początki obecnego kultu sięgają XV wieku, kiedy to według legendy jakiś hiszpański książę wracający wołami z wyprawy wojennej miał wybudować na szczycie góry Chełmskiej kościółek. W 1504r. do istniejącego na Górze Chełmskiej kościółka sprowadzone zostały przez księcia saksońskiego - Jerzego relikwie św. Anny. Stąd też w poł. XVI w. Górę Św. Anny oznaczono imieniem św. Jerzego. Pod koniec XVI w. występuje już potwierdzona dokumentami nazwa Góra Św. Anny.

W poł. XVII w. podjęto decyzję o osiedleniu na Górze Św. Anny franciszkanów reformatów i wtedy też zbudowano tu z fundacji rodu Gaschinów pierwszy drewniany klasztor.  Wnętrze klasztoruNa pocz. XVIII w. opolski architekt włoskiego pochodzenia Domenica Signo projektuje kalwarię na wzór Kalwarii Zebrzydowskiej. Początkowo powstały 3 duże kościoły i 30 kaplic Męki Pańskiej, w późniejszym czasie pozostałe kaplice - stacje kalwaryjne.

W 1749r. ukończono budowę nowego kamiennego budynku klasztoru, a w kolejnych latach zbudowano przed fasadą kościoła dziedziniec arkadowy, tzw. Rajski Plac i kolejne kaplice. Wiek XIX w. to burzliwe lata w historii tego miejsca. Wtedy na podstawie Dekretu Sekularyzacyjnego usunięto franciszkanów z Góry Św. Anny, a całą kalwarię przekazano w wolne użytkowanie biskupowi wrocławskiemu. W tym czasie nastąpiły remonty i rozbudowy budynków kalwarii.

Zakonnicy tu powracali i ponownie ich wypędzono, aż do 1945r. kiedy to ostatecznie powierzono im opiekę nad sanktuarium kalwaryjnym i sprawują ją do dziś. Widok schodówObszary kalwarii na Górze Św. Anny to przykład historycznego krajobrazu komponowanego, w którym, przy zachowaniu właściwych proporcji, łączą się elementy kulturowe wynikające z działań człowieka z naturalnym ukształtowaniem terenu.

Szczyt Góry Chełmskiej zwieńcza kompleks kościelno-franciszkański uformowany na wzór włoskiej koncepcji "Sacro Monte". Poszczególne kaplice (stacje pielgrzymkowe) umieszczone na zboczu góry i idealnie wkomponowane w krajobraz, tworzą efekt kompozycyjny w postaci panoramicznego typu "otwartego" chętnie stosowanego we włoskich założeniach kalwaryjnych.

Prof. A. Mitkowska zauważa, że jest to typ krajobrazowej odmiany parku manierystyczno-barokowego, gdzie dominuje swoboda, otwartość i nieregularność, a jednocześnie istnieją elementy regularnej kompozycji renesansowej i barokowej. Prezydent RP rozporządzeniem z dnia 14 kwietnia 2004r. (Dz.U. z 2004r., Nr 102, poz. 1061) uznał Górę Św. Anny za pomnik historii.

Brzeg

widok wnętrzaBrzeg, kościół jezuicki, obecnie parafialny p.w. Podwyższenia Krzyża Świętego, barokowy, wzniesiony przez przybyłych w 1681 r. do Brzegu jezuitów na miejscu zburzonego w poł. XVI w. klasztoru i kościoła dominikanów, w 1739 r. zakończono budowę bez wież i fasad i w następnym roku oddano do użytku, uroczysta konsekracja miała miejsce w 1746 r., w tym roku ustawiono ołtarz główny, ołtarze boczne oraz ukończona została polichromia iluzjonistyczna przez jezuitę Jana Kubena, w wyniku zawirowań politycznych i niedogodnej dla kościoła katolickiego sytuacji politycznej jaka wytworzyła się w czasie wojen śląskich nie zdołano ukończyć fasady i w 1742 r. całość zadaszono prowizorycznie, ich wykończenie i nadbudowa wież została zakończona dopiero sto lat później, w 1856 r. tj. już po kasacie zakonu, od 1819 r. świątynia stała się kościołem parafialnym, po 1945 r. wykonano prace zabezpieczające i zlikwidowano zniszczenia wojenne, ostatni remont malowideł ściennych połączony z remontem wnętrz miał miejsce w ostatniej dekadzie XX wieku

widok ogólny ołtarz główny

 

bip

 

PUBLIKACJE
O ZABYTKACH OPOLSZCZYZNY

oik2011okladka

W Opolskim Informatorze Konserwatorskim z 2011 r. można Więcej >>

 

ZABYTEK CHRONIONY
PRAWEM