Ruchome



więcej

Nieruchome



więcej

Archeologia



więcej
 

Na obszarze województwa opolskiego zlokalizowanych jest blisko 3 tysiące obiektów zabytkowych nieruchomych wpisanych do rejestru województwa opolskiego i ok. 25 tysięcy ujętych w wojewódzkiej ewidencji zabytków. W skład powyższego zasobu wchodzą m.in. obiekty sakralne (kościoły, kaplice) o dużym nasyceniu drewnianą architekturą szczególnie w północnej i północno – wschodniej części województwa, budynki użyteczności publicznej (banki, budynki administracji rządowej i jednostek samorządu terytorialnego, obiekty pozostające w zasobie służb penitencjarnych i wojska), zespoły pałacowo – parkowe, zespoły zieleni komponowanej, zespoły dworsko – folwarczne, cmentarze i miejsca pamięci narodowej, zespoły i pojedyncze obiekty zabytków techniki np.

  • ž  Hutnictwo żelaza i szkła, energetyka (elektrownie, gazownie)
  • ž  Kompleksy fabryczne (zakłady włókiennicze i obuwnicze, przemysł chemiczny i papierniczy)
  • ž  Przemysł rolno – spożywczy (gorzelnie, browary, młyny, rzeźnie, cukrownie)
  • ž  Przemysł ceramiczny (cegielnie, wapienniki, cementownie)
  • ž  Obiekty infrastruktury technicznej (wodociągi)
  • ž  Budowle hydrotechniczne (jazy i śluzy, kanały żeglugowe, sztuczne zbiorniki retencyjne)
  • ž  Infrastruktura drogowa i kolejowa (mosty, wiadukty, dworce)

Znacząca część tych zasobów poddawana jest przez właścicieli zabiegom konserwatorskim, remontowym, jak również adaptacjom mającym na celu przystosowanie obiektów do nowych funkcji. W tej chwili bowiem największym problemem dla właścicieli zabytków jest utrzymanie bądź też znalezienie nowego sposobu zagospodarowania obiektu. To co jest charakterystyczne dla wszystkich zabytków, niezależnie od formy ochrony, to uzależnienie stanu zachowania obiektów od utrzymania w nich funkcji i od stałego użytkowania. Najszybciej procesowi niszczenia podlegają bowiem obiekty opuszczone. Problem znalezienia nowych funkcji dla obiektów dotyczy częściowo zespołów pałacowo – parkowych, jest szczególnie groźny dla obiektów poprzemysłowych i gospodarczych na obszarach wiejskich.

 

W ostatnich latach zainteresowanie zespołami pałacowo – parkowymi przyczyniło się do adaptowania wielu z nich do najrozmaitszych funkcji, takich jak: rezydencje, siedziby firm, restauracje, hotele, ośrodki wypoczynkowe i konferencyjne. Dzięki ich właścicielom, nie tylko odzyskały część dawnej świetności, ale także już w nowej funkcji wpisują się w krajobraz kulturowy Opolszczyzny np. zespół pałacowo – parkowy w Kamieniu Śląskim (ośrodek wypoczynkowo – rehabilitacyjny) – czy dwór w  Maciejowie (obecnie rezydencja i prywatne muzeum). Reprezentatywnym przykładem zaangażowania społeczności lokalnych w ochronę dziedzictwa są starania samorządów o zachowanie i adaptacje obiektów zabytkowych: zamku w Prószkowie, willi Fränkla w Prudniku.

Szczególnie cenne i ważne są prace konserwatorskie i remontowe w zabytkach techniki, przykładem mogą być prac przeprowadzone w hutcie żelaza w Zagwiździu, czy konserwacja najstarszego w Europie wiszącego mostu żelaznego w Ozimku.

Z jednostek organizacyjnych szczególne miejsce w ochronie zabytków przypada na Opolszczyźnie kościołowi katolickiemu będącemu właścicielem znaczącej ilości zabytków, przede wszystkim świątyń i ich wyposażenia. Obecnie najwięcej prac realizowanych jest przez parafie, wciąż jednak ze względu na olbrzymie zasoby sakralnego dziedzictwa kulturowego potrzeby w tym zakresie są ogromne (bazylika w Nysie, katedra w Opolu, kościoły drewniane).

BRZEG, gm. Brzeg, pow. brzeski.

W renesansowym ratuszu, dziele Włocha Jakuba Parra (Pario) i projektanta Bernarda Niurona z lat 1570-1573, w ramach kontynuacji prac rewaloryzacyjnych zostały zamontowane nowe okna, stylizowane na rozwiązania historyczne. Wykonano także izolację stropów oraz remont systemu grzewczego budynku. W planach jest remont dachu z zachowaną renesansową i barokową więźbą – wykonano już dokumentację, trwają zabiegi o pozyskanie środków na remont.

brzeg

NYSA, gm. Nysa, pow. nyski.

Dzwonnica przy nyskiej farze jest częścią zespołu wpisanego na listę Pomników Historii. W 2012 roku, kontynuowana była konserwacja kamiennego lica dzwonnicy i jej wyjątkowo bogatego późnogotyckiego detalu architektonicznego. Budowę wieży przy kościele farnym pw. św. Jakuba rozpoczął biskup Rudolf von Rüdesheim w roku 1474. Wyższe poziomy wieży budowali kolejni purpuraci, znacząc swoje dzieło herbami i inskrypcjami; w roku 1493 trzecią kondygnację ukończył biskup Jan IV Roth, kondygnację czwartą wybudował w roku 1516 biskup – humanista Jan Thurzon. Ostatecznie, wieża niszczona kolejnymi pożarami i katastrofami budowlanymi, nie uzyskała nigdy zaplanowanej pierwotnie wysokości. Prace konserwatorskie trwają przy wieży sukcesywnie od lat, koncentrując się głównie na rewaloryzacji kamiennego detalu późnogotyckiego, a także lica kamiennego i ceglanego w obrębie korpusu oraz kamiennych przypór.

nysa

 

 

bip

 

PUBLIKACJE
O ZABYTKACH OPOLSZCZYZNY

oik2012okladka

W Opolskim Informatorze Konserwatorskim z 2012 r. można Więcej >>

 

ZABYTEK CHRONIONY
PRAWEM