Rozwiązanie ZAGADKI sprzed tygodnia

Tydzień temu pokazaliśmy fragment polichromii, która została odkryta w 2010 r. w kościele cmentarnym pw. św. Wawrzyńca w Laskowicach, gm. Lasowice Wielkie. Prace odkrywkowe przeprowadził mgr Marcin Błaszczyk, wykonując 27 odkrywek płaszczyznowych obejmujących ściany i sklepienia. To fragmentarycznie odsłonięte malowidło ścienne wskazuje na wielość i różnorodność scen figuralnych, takich np. jak prezentowany wizerunek św. Anny Samotrzeć, które są wydzielone prostokątnymi obramieniami z kotarami i detalami architektonicznymi. Zapewne jest to Biblia pauperum wykonana temperą na drewnie. Jej prawdopodobne powstanie datuje się na 4 ćw. XVII w., czyli z czasu powstania drewnianego kościoła (1686 r.). Kolorystyka malowideł jest żywa i wyraźna, dominują czerwienie, róże, błękity i czerń.

W 1856 r. polichromie zostały zamalowane, a malarz Kurda wykonał na sklepieniu nawy i prezbiterium dwa malowidła „Najświętsza Maryja Panna” i „Chrystus Dobry Pasterz”. W 1958 r. sklepienie nawy przekształcono, tworząc sufit kasetonowy, natomiast w prezbiterium sklepienie przykryto płytami pilśniowymi i Teodor Lempik powtórzył temat wcześniejszego malowidła „Chrystus Dobry Pasterz”.

Odkrycie monet w Luboszycach

W trakcie prac brukarskich przy kościele parafialnym pw. św. Antoniego w Luboszycach, gm. Łubniany, odkryto w dniu 16.07.2020 r. zespół monet, które przekazano inspektorom Wojewódzkiego Urzędu Ochrony Zabytków w Opolu. Wśród 3029 monet pochodzących z XX wieku zidentyfikowano fenigi (1,5,10,50) z czasów II Rzeszy, Republiki Weimarskiej i III Rzeszy oraz dwie monety polskie z roku 1923 (10 gr). Oprócz wspomnianego luźnego bilonu znaleziono 19 fragmentów rulonów zawierających nieokreśloną liczbę monet niemieckich zawiniętych w papier i 1 okrągłą metalową zawieszkę z widocznym numerem 25.

Odkryte rzeczy zostaną przekazane przez Opolskiego Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków do muzeum.

Fotografie pochodzą z archiwum WUOZ-u w Opolu:

Luboszyce monety1 Luboszyce2 Luboszyce3
Luboszyce4    

Otwarcie wystawy „Skarb z Jabłonki”

W dniu 28.07.2020 r. Opolski Wojewódzki Konserwator Zabytków Elżbieta Molak wraz z pracownikami uczestniczyli w uroczystym otwarciu ekspozycji skarbu z Jabłonki w Powiatowym Muzeum Ziemi Głubczyckiej.

Odkrycia skarbu dokonał Pan Kamil Ploszka podczas spaceru w maju 2015 roku, co zgłosił bezzwłocznie do WUOZ-u w Opolu. Będąc na skraju pola zauważył metalowe naczynie, a następnie odkrył kolejne 8 przedmiotów metalowych rozwleczonych po polu na ok. 20 m2. Wezwani na miejsce inspektorzy znaleźli jeszcze jedną bransoletę. Późniejsze badania z użyciem wykrywacza metali nie przyniosły dalszych znalezisk. Znalazcy przyznano nagrodę Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego.

W skład skarbu wchodziły przedmioty z brązu:

- 4 naramienniki lub nagolenniki z taśmy o łukowatym przekroju, zdobione poprzecznymi żłobkami,

- bransoleta z taśmy o łukowatym przekroju, zdobiona poprzecznymi żłobkami,

- naramiennik z pręta o przekroju owalnym, zdobiony poprzecznymi kreskami lub lekko skośnymi,

- naramiennik „tordowany” (żłobki imitujące tordowanie), z końcami zdobionymi nacięciami,

- czarka wykuta z cienkiej blachy, z nitowanym ornamentowanym uchem, zdobiona siedmioramienną gwiazdą i dookolnie ułożonymi guzkami,

- tarczka z uszkiem od spodu, ze stożkowato uwypuklonym środkiem i dodatkowym guzkiem, zdobiona 3 dookolnymi żeberkami i nacięciami,

- siekierka z tulejką i uszkiem.

Skarb przypisuje się kulturze łużyckiej i można prawdopodobnie datować go na fazę HaA2, czyli na 1 poł. IV okresu epoki brązu, to jest między 1100-1050 lat p.n.e. Znaleziska mają związki z Dolnym Śląskiem, Łużycami, wschodnimi Czechami, północnymi Morawami i zachodnią Małopolską, Saksonią, i może z zachodnią Słowacją. Miejsce złożenia depozytu było oddalone od znanych punktów osadniczych kultury łużyckiej. To może pokrywać się z ustaleniami dra Marcina Maciejewskiego o sytuacji, kiedy skarb był składany w związku z obrzędami organizowania przestrzeni.

Uroczystość otworzyła Dyrektor Muzeum dr Barbara Piechaczek wraz z mgr Izabelą Szter. Otwarcie zainaugurował wykład prof. dra hab. Wojciecha Blajera o znaleziskach z Jabłonki i pozostałych skarbach z Górnego Śląska oraz mgra Mateusza Biborskiego (w zastępstwie za dra hab. Marcina Biborskiego) o zabiegach konserwacyjnych dokonanych na odkrytych przedmiotach.

oprac. Marta Tobiasz

Fotografie z archiwum WUOZ-u w Opolu:

Skarb1 Skarb2 Skarb3
Skarb4 Skarb5 Skarb6
Skarb7 Skarb8 Skarb9

Cmentarz na ul. Wrocławskiej w Opolu został wpisany do rejestru zabytków

Opolski Wojewódzki Konserwator Zabytków wpisał dnia 20 maja 2020 r. do rejestru zabytków województwa opolskiego cmentarz wielowyznaniowy przy ul. Wrocławskiej 5 w Opolu.

Cmentarz został założony w 1813 r. na północny-zachód od granic miasta Opola,
na dawnym Przedmieściu Odrzańskim, początkowo jako niewielki cmentarz miejski. Jego powstanie związane było z zamknięciem w latach 1810-1814 ostatnich, przepełnionych cmentarzy przykościelnych, położonych na terenie starego miasta, oraz dziewiętnastowiecznym rozwojem miasta. Otwarty 19 grudnia 1813 r. c
mentarz miał charakter wielowyznaniowy, służył zarówno kościołowi rzymskokatolickiemu, jak i augsbursko-ewangelickiemu. Teren, który pierwotnie wyznaczono okazał się zbyt mały. Szybki rozwój gospodarczy i urbanistyczny Opola, które od 1816 r. stało się stolicą rejencji oraz wzrost liczby ludności spowodował konieczność powiększenia obszaru cmentarza. Około 1833 r. cmentarz powiększono w kierunku północno-zachodnim, zachowując zasadniczy kierunek osi całego założenia. Po raz kolejny cmentarz został powiększony w 1872 r., nadal w kierunku północno-zachodnim. Nowa przyłączona część cmentarza, o zarysie prostokąta została rozplanowana regularnie i podzielona dwiema krzyżującymi się alejami z kwadratowym placykiem na skrzyżowaniu. Dalszy wzrost liczby mieszkańców z ok. 14 500 w 1880 r. do 30 000 w 1900 r. wymusił kolejne powiększenie cmentarza w 1888 r. Szpalerami drzew obsadzono wówczas teren całego cmentarza wzdłuż ogrodzenia, założono aleję główną podkreślającą oś kompozycyjną założenia. Sukcesywne przyrosty ludności w XX w. – z 37 tys. w 1920 r. do
44 tys. z 1933 r. spowodowały kolejne powiększenie cmentarza w latach 20. XX w. W związku
z budową nowej drogi (obecnie ul. Niemodlińska) w latach 1930-36 odcięto i zamknięto część cmentarza położoną na południe od ulicy Niemodlińskiej, którą zlikwidowano w latach 1957-1958.
W 1963 r. zaprzestano pochówków na pozostałej części cmentarza, a nekropolię ostatecznie zamknięto 24 grudnia 1963 r. Przebudowa skrzyżowania przy ul. Niemodlińskiej i Wrocławskiej w latach 1975-1976 spowodowała likwidację niewielkiej części cmentarza na północ od tej ulicy, gdzie utworzono skwer. W 1979 r. zlikwidowano XX-wieczną część cmentarza położoną na północny-zachód od obecnego założenia cmentarnego, przekształcając ją w park pocmentarny.

Od wschodu cmentarz ograniczony jest przez ulicę Wrocławską, od zachodu korytem kanału Ulgi, od południa skwerem przy ulicy Niemodlińskiej, a od północy ograniczają go tereny zielone.

Cmentarz założony jest na planie wydłużonego, wąskiego prostokąta zorientowanego dłuższymi bokami na osi północ-południe, odpowiadającej przebiegowi ulicy Wrocławskiej. Teren cmentarza jest ogrodzony, od strony zachodniej zachowanym w większości murem ceglanym z wmurowanymi w jego lico nagrobkami przyściennymi i tablicami inskrypcyjnymi, w narożniku południowo-zachodnim murem ceglanym pełnym, otynkowanym. W części południowo-wschodniej otacza go mur pełny, betonowy, od strony wschodniej i północnej ogrodzenie stanowią przęsła z metalowych prętów mocowane między ceglanymi słupkami.

Cmentarz ma prostokątny układ kompozycyjny, podstawą podziału jest aleja główna biegnąca na osi północ-południe oraz aleja poprzeczna, biegnąca na osi wschód-zachód, zamknięta od strony wschodniej dawną ewangelicką kaplicą cmentarną (nie będącą przedmiotem wpisu do rejestru zabytków niniejszą decyzją), a od strony zachodniej krzyżem cmentarnym. Poza aleją poprzeczną część północną i południową dzieli szereg alejek bocznych, z których część biegnie przez całą szerokość cmentarza. Cmentarz posiada regularny, geometryczny podział powierzchni grzebalnych. Oś główna założenia podkreślona została aleją obsadzoną lipami drobnolistnymi, poprzecinaną prostopadłymi do niej bocznymi alejkami, wyznaczającymi prostokątne kwatery grzebalne. Aleja prostopadła do alei głównej, znajdująca się na osi kaplicy cmentarnej obsadzona została drzewami z gatunku kasztanowiec pospolity. Granice nekropolii podkreślono szpalerem drzew posadzonych wzdłuż ogrodzenia pod koniec XIX w. W zachowanym starodrzewiu dominują następujące gatunki drzew liściastych: lipa drobnolistna, klon pospolity, mniej licznie występują drzewa liściaste
z gatunku: kasztanowiec pospolity, grab pospolity, dąb szypułkowy, klon jawor, jesion wyniosły, wiąz szypułkowy, lipa szerokolistna, lipa srebrzysta. Drzewa iglaste występują nielicznie od pojedynczych do kilkunastu egzemplarzy: z rodzaju sosna (gatunki:
sosna czarna, sosna wejmutka, sosna pospolita), daglezja zielona, modrzew europejski, świerk pospolity, żywotnik olbrzymi, żywotnik zachodni. W runie oraz na pniach drzew występuje bluszcz pospolity.

W południowo-wschodnim narożniku cmentarza znajduje się włączony w ogrodzenie cmentarza grobowiec rodziny Beyerów z około 1872 r., wzniesiony w stylu neogotyckim
z elementami stylu okrągłołucznego.
Jest to niewielka jednokondygnacyjna budowla na rzucie kwadratu, nakryta dachem dwuspadowym z ceramicznym pokryciem, otynkowana. Fasada skierowana ku cmentarzowi została przepruta obramioną arkadą o łuku półkolistym wypełnioną kratą. Ponad arkadą profilowany, półkolisty gzyms nadwieszony. Naroża fasady podkreślone pilastrami wspierającymi trójkątny szczyt, którego zarys podkreślono dekoracyjnym fryzem arkadkowym, nad którym biegnie listwa z motywem rozet. W polu szczytu oculus. Elewacje boczne bez podziałów. Tylna elewacja grobowca widoczna od strony ulicy rozwiązana podobnie jak i fasada, z tym wyjątkiem, że brak tu arkady. Wnętrze grobowca sklepione.

Na obszarze nekropolii, na przestrzeni 150 lat wznoszono różnorodne obiekty sztuki sepulkralnej. Znajduje się tutaj prawie dwa tysiące obiektów nagrobnych mających różne formy architektoniczne: nagrobki wolno stojące, ozdobione płaskorzeźbami lub figurami, tablice inskrypcyjne upamiętniające całe rodziny, nagrobki rodzinne z obejściami ogrodzonymi ozdobnymi kratami, nagrobki przyścienne wmurowane w lico muru cmentarnego, krzyże drewniane i żeliwne, ogrodzenia nagrobków. Dzisiaj na obszarze cmentarza dominują nagrobki pochodzące z połowy XX w. (głównie z lat 50 i 60. XX w.), typowe, bez indywidualnych wartości artystycznych. Występują również groby ziemne, na których nie ma żadnych nagrobków.

Zachowały się również zabytkowe obiekty sztuki sepulkralnej. Najstarsze zachowane obiekty nagrobne w obrębie cmentarza pochodzą z XIX w., mają formę krzyży nagrobnych ustawionych na cokole z tablicą inskrypcyjną. Nagrobki przyścienne i krzyże pochodzą głównie z końca XIX i początku XX w., zostały wmurowane w lico muru w południowej części cmentarza; wykonano je z kamienia lub cegły licowej i profilowanej, o bogatym zdobnictwie. Nagrobki wolnostojące umieszczone są w kwaterach otoczonych niskim ogrodzeniem z ozdobnych stalowych prętów na podmurówce. Do rejestru zabytków ruchomych województwa opolskiego został wpisany zespół trzydziestu obiektów znajdujących się na terenie cmentarza. Ze względu na posiadane walory artystyczne i historyczne objęto je ścisłą ochroną konserwatorską w formie wpisu do rejestru zabytków ruchomych. Do rejestru wpisano m.in: nagrobek w kształcie kapliczki „Caspar Wrzodek” eklektyczny z ok. 1907 r., pulpitowy z figurą śpiącego dziecka z pocz. XX w., wolnostojący „Marianna i Edith Juttner” z pocz. XX w. ozdobiony płaskorzeźbą postaci dziewczynki, marmurowy wolnostojący z ok. 1917 r. „Oskar Kosubek”, wolnostojący cenotaf z ok. 1832 r. „Christian Johann i Antoinette Catherine Süssenbach”, neogotycki nagrobek wolnostojący „Joseph Jarkilch” z ok. 1862 r. w formie kapliczki na cokole, neogotycki nagrobek wolnostojący z końca XIX w. z piaskowca, nagrobek wolnostojący „Paul Schylla”z ok. 1900 r., nagrobek wolnostojący „Zygmunta Koraszewskiego” z ok. 1920 r., architektoniczny nagrobek wolnostojący z lat 30. XX w., krzyże nagrobne: drewniany „Josef Rasgier” z ok. 1940; żeliwny ażurowy z ramionami zakończonymi dekoracją floralną z pocz. XX w., nagrobek przyścienny z płaskorzeźbą-alegorią „Smutek” z k. XIX w.; nagrobki przyścienne rodziny Form z ok. 1880 r., rodziny Lehmann
z pocz. XX w., rodziny Koerber z 1 ćw. XX w., rodziny Melche oraz rodziny Krombholz
z k. XIX w., rodziny Rega, 4 ćw. XIX w. Szczegółowy wykaz i opis zespołu obiektów nagrobnych objętych wpisem znajduje się w decyzji nr Ks.B.t.IV-294/1-30/14. Zespół nagrobków stanowi zarówno świadectwo jak i pamiątkę związaną z historią Opola.

Wpisany do rejestru zabytków cmentarz przy ul. Wrocławskiej 5 w Opolu jest istotnym elementem architektoniczno-przestrzennym i przyrodniczym miasta, trwale wpisanym w jego krajobraz i decydującym o walorach kulturowych ulicy Wrocławskiej. Istniejąca, większa część dawnego założenia cmentarnego zachowała się w historycznych granicach. Zachowany został pierwotny, regularny układ kompozycyjny pokreślony starodrzewem w postaci alei i szpalerów. Zachowały się budowle cmentarne i większość ogrodzenia.

oprac. Małgorzata Puda

Zdjęcia z archiwum WUOZ-u w Opolu:

Opole cmentarz1 kopia Opole cmentarz2 kopia Opole cmentarz3 kopia
Opole cmentarz1a kopia Opole cmentarz2a kopia Opole cmentarz4 kopia
Opole cmentarz5 kopia Opole cmentarz6 kopia Opole cmentarz7 kopia
Opole cmentarz8 kopia Opole cmentarz9 kopia Opole cmentarz10 kopia

 

 

JESZCZE KILKA SŁÓW o REWALORYZACJI PARKU w POKOJU i KONFERENCJI w BRZEGU

W związku z trwającymi w parku w Pokoju pracami rewaloryzacyjnymi warto przypomnieć, że tuż przed ogłoszeniem stanu epidemiologicznego w marcu odbyła się w Brzegu trzecia konferencja zorganizowana przez Opolskiego Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w ramach projektu realizowanego wspólnie z Państwową Wyższą Szkołą Zawodową (PWSZ) w Nysie, Gminą Pokój i Wojewódzkim Urzędem Pracy. Zasadniczym celem projektu jest rewaloryzacja zabytkowych obiektów położonych w zabytkowym parku w Pokoju, który jest pozostałością wyjątkowego założenia płacowo-parkowego książąt Wirtemberskich. Dzięki nim miejscowość Pokój uzyskała układ przestrzenny na unikalnym planie centralnym, promienistym.

Ten największy na Opolszczyźnie park o powierzchni 200 ha (w zasobach gminy 45, PGL reszta) składa się z ogrodu francuskiego i parku angielskiego. W XVIII i XIX wieku na terenie tym powstało wiele cennych rzeźb (Atena, Diana, Appolo, Wenus, Śpiący Lew) ustawionych przy alejkach parkowych oraz budowle architektoniczne: świątynie na planie koła otoczone kolumnadą, w stylu greckich monopterosów, latarnie i romantyczne ruiny oraz atrakcyjne formy krajobrazowe, stawy, pagórki i wąwozy.

Dzięki wspólnemu wysiłkowi partnerów projektu, z których każdy realizuje swój zakres działań, Gmina Pokój przystąpiła do prac rewaloryzacyjnych. Rzeźby zostały poddane procesowi konserwacji w pracowniach PWSZ w Nysie, w parku prowadzone są prace pielęgnacyjne w drzewostanie oraz naprawcze i modernizujące zabytkową infrastrukturę parku: mostki, kładki, przepusty, ścieżki i alejki oraz ogrodzenie.

W ramach powyższego projektu został zorganizowany cykl konferencji mających na celu zaprezentowanie dziedzictwa kulturowego i historycznego Opolszczyzny. Po spotkaniach na temat „Jak dbać o zabytki?” i „Turystyka dziedzictwa kulturowego”, które się odbyły w Muzeum Śląska Opolskiego i w salach pałacu w Mosznej, specjaliści w ochronie zabytków, architekci, inżynierowie i konserwatorzy dzieł sztuki dzielili się swoją wiedzą, „Jak chronić zabytki dziedzictwa kultury?”

W trakcie konferencji wyjaśniano prawne i praktyczne aspekty ochrony zabytków archeologicznych, w tym zagadnienia legalnego poszukiwania zabytków. Zaprezentowana została ścieżka profesjonalnego postępowania przed rozpoczęciem prac i robót konserwatorskich i budowlanych czyli etap badawczy, niezbędne rozpoznanie zabytku na podstawie analizy źródeł historycznych i badań architektonicznych, konserwatorskich i naukowych, czyli co należy wiedzieć o zabytku przed jego remontem i pracami konserwatorskimi? Dopiero rozpoznanie stanu zniszczeń i zrozumienie przyczyn ich powstawania umożliwia sporządzenie programu naprawczego (projekt, program) dla zabytków. Nie ma bowiem zabytku, którego nie da się uratować. Problematykę obiektów poprzemysłowych i ich wykorzystania w naszych postindustrialnych czasach przedstawił referat o zabytkach techniki, w którym opisano trzecie życie starej cementowni. Dopełnieniem tematu konferencji były referaty informujące, jak i gdzie pozyskiwać środki na ochronę zabytków oraz jak kształtuje się finansowanie ochrony zabytków na terenie województwa opolskiego.

 

Fotografie z archiwum WUOZ-u w Opolu:

Brzeg BrzegKONFERENCJA2 BrzegKONFERENCJA1.JPEG

 

KAMIENICA przy ul. ks. HUGONA KOŁŁĄTAJA 2 w PRUDNIKU ZOSTAŁA WPISANA do REJESTRU ZABYTKÓW

Opolski Wojewódzki Konserwator Zabytków wpisał do rejestru zabytków województwa opolskiego kamienicę znajdującą się przy ul. ks. Hugona Kołłątaja 2 w Prudniku, gm. Prudnik. Usytuowany w północno-zachodniej części miasta, poza dawnymi murami miejskimi, nieopodal kościoła klasztornego oo. Bonifratrów pw. św. św. Piotra i Pawła budynek jest wolno stojący, murowany, otynkowany i kalenicowy. Zbudowany ok. połowy XIX w. na planie trapezu, z ryzalitem w elewacji tylnej ma dwie kondygnacje, kryte niskim dwuspadowym dachem. Ośmioosiowa fasada kamienicy została podzielona gzymsami, zaś dwie osie środkowe w płytkim ryzalicie ujęte pilastrami. W I kondygnacji okna wyróżniają się zamkniętym łukiem odcinkowym, w II kondygnacji okna prostokątne, na poddaszu małe, prostokątne. Na I kondygnacji ryzalitu okna zostały umieszczone w zamkniętych półkoliście arkadach, na II kondygnacji pomiędzy oknami kapliczka wnękowa z figurą św. Antoniego Padewskiego, na poddaszu okulusy w półkolistych niszach. Parter kamienicy jest boniowany pasowo, piętro i poddasze otynkowane gładko, artykułowane pilastrami. Na ośmioosiowej elewacji tylnej, podzielonej gzymsem kordonowym i podokapowym znajdują się prostokątne okna. Trójosiowy prostokątny ryzalit został zamknięty trójkątnym szczytem z okulusem. Na elewacjach bocznych nie ma otworów, wschodnia artykułowana jest gzymsem kordonowym.

                Wyżej wymieniony budynek jest istotnym elementem zabudowy Prudnika, trwale wpisanym w jego krajobraz i decydującym o walorach architektonicznych ulicy ks. Hugona Kołłątaja. Wyróżnia się spośród istniejącej zabudowy ulicy bryłą oraz wystrojem dekoracji wykonanym w duchu dziewiętnastowiecznego historyzmu z przewagą cech renesansowych. Pod względem formy architektonicznej budynek utrzymany jest w charakterze willi miejskiej z dekoracją eklektyczną bogatszą od strony ulicy i skromniejszą od strony podwórza. Wymieniona kamienica jest interesującym przykładem zabudowy Prudnika z poł. XIX w. Posiada w pełni zachowane cechy autentyzmu wyrażające się nieprzekształconą, pierwotną bryłą, zachowaną kompozycją i dekoracją elewacji z poł. XIX w. oraz pochodzącymi z przebudowy w 1 ćw. XX w. elementami wyposażenia oraz dyspozycją wnętrz.

 

Opracowane na podstawie opisu aut. Renaty Taratyki-Kozioł.

Zdjęcia kamienicy i jej wnętrza z archiwum WUOZ-u w Opolu:

Prudnik3widok Prudnik4widok Prudnik1widok
Prudnik2widok Prudnik1k Prudnik2w
Prudnik2k Prudnik3w Prudnik1w

PIETA po KONSERWACJI

Dzięki pracom konserwatorskim mgra Andrzeja Marka Barskiego, dyplomowanego konserwatora dzieł sztuki, uratowano bardzo zdegradowaną przez szkodniki drewna barokową rzeźbę „Pieta” z kościoła parafialnego pw. Wniebowzięcia NMP w Pilszczu. Dnia 28.05.2020 r. dokonano odbioru końcowego prac konserwatorskich przy drewnianej XVIII-wiecznej rzeźbie. Wykonawca zrelacjonował przebieg prac (na filmie poniżej) i oświadczył, że zostały one wykonane zgodnie z programem uzgodnionym w pozwoleniu. Działania obejmowały: oczyszczenie powierzchni z zabrudzeń i przemalowań, dezynfekcję i dezynsekcję, położenie pęcherzy, łusek i rozwarstwień oraz przywrócenie przyczepności polichromii, impregnację strukturalną bardzo zniszczonego drewna oraz sklejenie jego rozstępów i pęknięć. Dokonano uzupełnień ubytków drewna oraz rekonstrukcję prawej dłoni Chrystusa na podstawie proporcji zachowanej lewej ręki i analogicznych kompozycji rzeźbiarskich. W oparciu o badania stratygraficzne dyplomowany konserwator dzieł sztuki przeprowadził uzupełnienie oraz rekonstrukcję polichromii, a także złoceń w technice oryginału na szatach Matki Boskiej i Chrystusa. Ze względu na mocno uszkodzoną strukturę drewna i niebezpieczeństwo bezpowrotnego zniszczenia detali twarzy i rąk pozostawiono warstwę karnacji powstałą w XIX w. a powtarzającą kolorystykę XVIII-wieczną. Na końcu powierzchnię rzeźbiarskiej kompozycji pokryto werniksem końcowym.

oprac. Katarzyna Długosz-Niedbalec

Fotografie z archiwum WUOZ-u w Opolu:

Pilszcz Pilszcz2 Pliszcz3
Pliszcz4 Pilszcz5 Pliszcz6

Odkrycie grobu z kultury przeworskiej

W dniu 23.04.2020 r. zgłoszono prawdopodobne odkrycie grobu podczas prac działkowych w Opolu. W tym samym dniu pracownicy Wydziału Zabytków Archeologicznych WUOZ-u udali się na miejsce odkrycia, aby przeprowadzić oględziny. Jednak ze względu na zły stan zachowania grobu podjęli się eksploracji naruszonego obiektu archeologicznego. Okazał się nim być grób jamowy ciałopalny przypisany kulturze przeworskiej i datowany prawdopodobnie na 2 połowę II wieku n.e. W skład wyposażenia grobowego wchodziły fragmenty kilku naczyń (niektóre zdobione), w tym też wtórnie przepalonych, gliniany przęślik oraz przedmioty żelazne w postaci 2 zapinek, noża, fragmentów okucia szkatułki i klucza do niej. Wszystko wskazuje na to, że szczątki kostne odkryte w grobie należały do kobiety. Bliższych danych można się spodziewać po analizie antropologicznej. 

Grb1 Grb1a Grb2
Grb4 Grb5 Grb6

 

Warto wspomnieć, że rok wcześniej na sąsiednim polu ten sam odkrywca grobu znalazł miecz rzymski datowany na 2 połowę II wieku n.e., który został przekazany do Muzeum Śląska Opolskiego i po konserwacji znajduje się na wystawie stałej. Więcej można przeczytać na stronie https://www.facebook.com/MuzeumOpole/posts/3176477869054281

Jednocześnie chcielibyśmy podziękować znalazcy za obywatelską postawę i zgłoszenie do tut. Urzędu. Należy przypomnieć, że w przypadku odkrycia przedmiotu, co do którego istnieje przypuszczenie, iż jest on zabytkiem, należy wstrzymać się od podejmowania się wszelkich działań i niezwłocznie zawiadomić o tym Opolskiego Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w Opolu.  [oprac. Grzegorz Molenda, Marta Tobiasz]

 

NIE ZAPOMINAMY o ZABYTKACH

Podczas pierwszego weekendu maja br. mała grupa społeczników nie zapomniała w czasie pandemii o zabytkowym parku w Kopicach. Wyposażeni w maseczki i jednorazowe rękawice, zachowując dystans, udali się na spacer po parku, obierając za cel posprzątanie parku. Dzięki tej wycieczce – jak ją nazwali uczestnicy – udało się zebrać siedem 60-litrowych worków śmieci, które ustawiono w wyznaczonym przez właściciela obiektu miejscu, czyli obok bramy wejściowej do pałacu. Działania porządkowe skupiły się głównie wokół stawu pałacowego, od którego kopicki pałac w dobie swojej świetności był nazywany pałacem na wodzie.

Społecznicy apelują: Jeśli wybieracie się na spacer w weekend do parku w Kopicach, to weźcie worki na śmieci i rękawiczki. Zróbmy wspólnie coś dobrego dla Kopic - #sprzatajKopice. Zebrane śmieci można składać przy bramie wejściowej do pałacu.  

Na stronie głównej przedwojenna fotografia pałacu w Kopicach, pozostałe zdjęcia autorstwa M. Mischoka.

Kopice 1 Kopice3 Kopice4

MIĘDZYNARODOWY DZIEŃ OCHRONY ZABYTKÓW 2020

Na dzień 18 kwietnia 2020 r. przypada Międzynarodowy Dzień Ochrony Zabytków, który został ustanowiony w 1983 r. przez Międzynarodową Radę Ochrony Zabytków (ICOSMOC). Święto to od wielu lat było okazją do nagrodzenia osób, które przyczyniły się do ochrony zabytków sztuki oraz zaprezentowania zabytków o wyjątkowym znaczeniu dla światowego i polskiego dziedzictwa kulturowego, takich jak: Stare Miasto w Krakowie, Królewskie Kopalnie Soli w Bochni i Wieliczce oraz zamek krzyżacki w Malborku, znajdujących się na polskiej Liście Światowego Dziedzictwa.

W tym roku ze względu na sytuację wywołaną pandemią koronawirusa nie będziemy mogli obchodzić Międzynarodowego Dnia Ochrony Zabytków jak w latach poprzednich. Jednak pamiętamy o osobach, które z poświęceniem dbają o zabytkowe obiekty. Serdecznie dziękujemy im za wszelkie starania o utrzymanie zabytków w dobrym stanie i życzymy wytrwałości w dalszej pracy na rzecz dziedzictwa kulturowego.

 

bip

 

PUBLIKACJE
O ZABYTKACH OPOLSZCZYZNY

Poradnik strona tytuowa

Zachęcamy do przeczytania poradnika  Więcej >>

 

link

 

ZABYTEK CHRONIONY
PRAWEM